بطری زن؛ الهه مادر در هنر باستان و بازآفرینی معاصر

بطری زن از آثار شاخص الهام گرفته از الهه مادر است. هنرمندان گذشته به ساخت پیکرک‌ها و اشیا به شکل زنان علاقه داشتند و در بسیاری از فرهنگ‌های نخستین جهان چنین آثاری رایج بود. این آثار جایگاه ویژه زن را در جوامع کهن و برداشت انسان‌ها از قدرت کیهانی نیروی مونث نشان می‌دهد.

جایگاه زن در فرهنگ‌های کهن

زن، سرچشمه باروری و زایش، در نظام کشاورزی نخستین نماد حاصل‌خیزی زمین بود. او خود زاینده بود و زمین را نیز حاصل‌خیز می‌کرد. آثار باستانی مانند پیکره‌ها، نقوش ظروف و کتیبه‌ها حضور پررنگ زنان را در قدرت فکری، دینی و سیاسی عصر خود ثابت می‌کنند.

نمادپردازی الهه مادر در بطری زن

نمادپردازی بطری زن تنها بر ویژگی‌های جنسیتی تمرکز ندارد. این اثر پیامی فراتر از باروری دارد که با کشاورزی، اهلی‌کردن دانه‌ها و دامداری پیوند می‌خورد. در آن زمان، مردم آب را حیاتی می‌دانستند و ایزدبانو را نگهبان چشمه‌ها و آب‌ها می‌شمردند. ظرف آب یا شیر، نماد اصلی این الهه بود.

پیدایش اثر بطری زن

سفالگران املش در قرن نهم یا دهم پیش از میلاد این بطری زن را آفریدند. باستان‌شناسان آن را در املش کشف کردند و امروز موزه هنرهای زیبای بوستون از آن نگهداری می‌کند.

بازآفرینی توسط گروه هنری دستان

گروه هنری دستان این بطری زن را با سفال مرغوب ساخت و آن را در دمای ۸۵۰ درجه پخت. سپس لعاب فیروزه‌ای را در دمای ۹۵۰ درجه بر بدنه نشاند و اثری ماندگار و اصیل پدید آورد که هنر باستان را با کاربرد امروز پیوند می‌دهد.