ریتون شیر بالدار رسوبی یکی از شاخصترین نمادهای قدرت در ایران باستان است. هنرمندان این جامها را به شکل حیوانات مختلف میساختند و برای هر حیوان معنایی نمادین تعریف میکردند. مردم باور داشتند نوشیدن از این ریتونها قدرت حیوان را به فرد منتقل میکند و توان و بزرگی او را افزایش میدهد.
در عصر هخامنشی، هنرمندان تناسب و نمادگرایی را در آثار خود با دقت به کار میبردند. آنها ریتونهای متنوعی خلق کردند که ارزش فرهنگی و هنری این ظروف را نشان میداد. ریتون شیر بالدار رسوبی از برجستهترین نمونههاست؛ شیری که در فرهنگ ایرانی نماد قدرت، پادشاهی، خورشید، آتش و گرما بود. افزودن بالها به پیکره شیر، مفاهیم آیینی بیشتری به آن بخشید و جلوهای اسطورهای ایجاد کرد.
این جام طلایی معروف به شیر بالدار را باستانشناسان از تپه تاریخی هگمتانه در همدان کشف کردند. موزه ایران باستان اکنون آن را در مجموعه خود نگه میدارد. سازندگان آن، جام قیفمانند را با شیارهای افقی، گل لوتوس، نقش نخل و پیچک تزئین کردند و سپس به بدن شیر بالدار پیوند دادند. شیر نشسته را با دستهای رو به جلو، بالهای شیاردار و دهان باز همراه با دندانها و زبان طراحی کردند. آنها پنجهها را در حالت شکار شکل دادند، بالها را از دو ورقه زرین لحیم کردند و با دو ردیف پر ریز و سه ردیف پر بلند هلالی آراستند. زبان را در دهان نصب کردند و سوراخ آبریز را در پشت آن پنهان کردند.
گروه هنری دستان نسخه سفالی ریتون شیر بالدار رسوبی را با ظرافت بازآفرینی کرد. هنرمندان در پخت نخست، اثر را در دمای ۸۵۰ درجه شکل دادند و در پخت دوم با دمای ۹۵۰ درجه، لعاب فیروزهای را افزودند تا رنگ و نقش نهایی ماندگار شود.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.