قوری دسته پیچ | نماد زیبایی و دانش سفالگری هخامنشی
پیدایش و خاستگاه اثر
هنرمندان ایران باستان این نوع قوری را برای نمایش پیوند زمین و روح انسانی خلق کردند. در واقع، ساخت آن در قرن هفتم پیش از میلاد در کارگاههای امپراتوری هخامنشی آغاز شد. افزون بر این، لعاب فیروزهای در دمای ۹۵۰ درجه به ظرف افزوده شد تا درخشش جاودان ایجاد کند. به همین دلیل، این اثر فراتر از کاربرد روزانه به نماد فرهنگی تبدیل گردید.
ویژگیهای زیباشناختی و ساخت فعال
سفالگر بدنهای استوانهای با دستهای پیچ خورده ساخت و حس حرکت را در فرم ظرف جاری کرد. سپس، لعاب فیروزهای درخشان را با برس نرم پخش نمود تا سطحی زنده و شمسهای پدید آید. افزون بر این، نقوش مارپیچ بر بدنه، پویایی و تداوم زمان را یادآور میشود. بنابراین، تمام اجزای کار به صورت فعال در هماهنگی با ذوق هنرمند شکل گرفتند و اثر نهایی به نمادی از زندگی در خاک تبدیل شد.
بازآفرینی مدرن در موزه ابهر
گروه هنری دستان نمونهای نو از این اثر در موزه ابهر آفرید تا شکوه گذشته را با نوگرایی در آمیزد. در واقع، ترکیب فرم کلاسیک و لعاب درخشان، زیبایی هخامنشی را در روزگار ما زنده میکند. افزون بر این، هر جزء ظرف به دست سفالگران معاصر شکل گرفت و در پایان، بازتابی از تداوم هنر ایرانی پدید آورد. بنابراین، این قوری در موزه ابهر به عنوان پیوندی میان دیروز و امروز شناخته میشود.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.